opc_loader

Wensenlijst

Met een item van Woonuniek creëer je jouw eigen stukje uniek in huis 

Gebroken vleugels, mijn verhaal, mijn strijd

Gebroken vleugels, mijn verhaal, mijn strijd

Augustus 2013, alleen in een huis vol leegte. Een huis dat gevuld hoort te zijn met kinderstemmetjes, voetjes op de trap, armpjes om me heen. Een huis waar de liefde als vanzelfsprekend hoort te zijn. Alles is weg, mijn laatste beetje waarde is meegenomen. De woorden staan als prikkeldraad om mijn hart gespannen,  “mama kan even niet meer voor jullie zorgen.”
Dit was de laatste zet naar de afgrond, in de vorm van een pillendoosje……

Er zijn van die standaard opmerkingen, waar ik inmiddels een grote allergie voor heb ontwikkelt en paarse vlekken van krijg.
Ieder krijgt wat hem toekomt,
Dit overkomt jou, omdat jij dit kan dragen,
Ieder huisje, heeft zijn kruisje.

Nou even voor de goede orde, dat kruis is door mijn dak gezakt vanwege het gewicht, en de overtuiging dat ik het kon dragen om elke dag, jarenlang, vernedering en pijn te ondergaan, dat ik niet menswaardig was, weiger ik nu te voelen.

Na een periode van ik weet niet of ik leef, kwam daar toch een licht moment waarin ik mijzelf bij elkaar heb geraapt en aan het werk ben gegaan. Er volgde een zware therapie van twee en een half jaar, waarin ik van niemand, iemand ben geworden. Iemand die weet en er voor uit durft te komen welk koekje ze lekker vindt. Iemand die beseft dat ze een waarde heeft en dat ook vorm mag geven.

Vrijdagavond, 16 februari 2018, de Voice of Holland op tv, drie kids op de bank, ik nestel me tegen mijn vrouw aan, waar ik afgelopen jaar mee getrouwd ben. Drie honden eisen ook hun plekje op de bank op en ergens tussendoor komt de kat haar aaitje vragen. Mijn gezin, mijn leven.
De gaten in mijn vleugels mogen zichtbaar zijn, ik koester ze nu als de littekens van een gewonnen strijd.

Liefs,

Chantal.

Terug